Pret | Al het nieuws uit de gemeente Bladel, Reusel-de Mierden, Eersel en Bergeijk


Foto:

Pret

Column van Chris Swaanen

Ja, ook hier stonden op zondagmorgen vier winterpretoogjes het rolgordijn voor het keukenraam omhoog te kijken: ‘Heeft het gesneeuwd pap?’ Dan weet je dat je, door een ruk aan het gordijnkoord te geven, jij voor heel even de populairste goochelaar van de wereld bent. En inderdaad, deze dagelijkse routineactie veranderde door het witte deken buiten in een gratis moment van euforie.


Vlug wat eten dus en dan de niet meer verwachte wintersportkledingbox tevoorschijn toveren. Ai, de kinderen hebben ondanks de eeuwige worsteling met het eten van korstjes en groenten toch wat schoenmaatjes erbij gekregen dus de snowboots van vorig jaar passen niet meer. De gangbare internetshops hebben een levertijd die hoogstwaarschijnlijk langer duurt dan dat deze sneeuwvlokken hun kristalstructuur vast kunnen houden. Dan maar regenlaarzen vullen met een aantal thermosokken zodat er nog net een voetje bij gepropt kan worden. Dit alles duurde voor de jongste allemaal net iets te lang zodat hij inmiddels al weer meer interesse had gekregen in Spongebob op het kijkbuiskastje. Zonder genade pakte ik hem toch met warme kleren in en dirigeerde hem naar de achterdeur, waar de oudste al trots wat gevonden ijspegels aan het showen was. Op hetzelfde moment was onze kat in een enorme vertwijfeling verwikkeld: Zou hij gebruik gaan maken van de poort naar de vrijheid buiten of toch kiezen zich op te rollen in zijn bevoorrechte mandje op de vloerverwarming van de keukenvloer? Uiteindelijk bewoog hij behoedzaam over het sneeuwtapijt, op zoek naar een beschutte plek om dit rare weer op zich in te laten werken. Voor zo’n dier is er geen extra skikleding dus ik kan me indenken dat dit in de kattenwereld voelt als een onvrijwillige Nieuwjaarsduik.

De slee had ik op zaterdag al geprepareerd en de sneeuwschuiver stond ook al in startpositie opgesteld. Dan zorg je toch goed voor je gezin, vind je niet? Alleen zo’n sneeuwschuiver ruïneert altijd de rust van een geëffend sneeuwlandschap alsof je met een tondeuse het kapsel van een enorm ijdel persoon aan het verknallen bent. Het moet maar even want het voelt toch als je plicht om je paadje schoon te vegen om het verwijt van onverschilligheid in de molen van de dorpse sociale controle te ontlopen. Uiteindelijk trokken we met de slee de boulevards van ons dorp Casteren in. Op het speelpleintje was er winterleven volop en je zag duidelijk dat iedereen genoot van het sneeuwvermaak. De kou drong toch eerder dan gedacht de regenlaarzen binnen dus we moesten maar weer teruggaan naar de warmte van ons nieuwe CV-wonder thuis.

De sneeuw blijft voorlopig met de voorspelde lage temperaturen nog wel even liggen. Misschien tikken we de -19 ‘s nachts nog wel aan maar dat is altijd nog prettiger dan die verrekte Covid-19 denk maar.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden