Foto:

Knikker

Column van Chris Swaanen

Zet je hak letterlijk in het zand. Doe dit bij voorkeur in een redelijk soepele zandlaag en draai, met de wijzers van de klok mee, een pirouette. Beweeg met dezelfde hak in tegengestelde richting terug naar het beginpunt en beoordeel het resultaat. Wrijf de zijkanten van het gaatje vlak met je handen zodat je een kuiltje met afgeronde randen overhoudt. Open je buideltje met daarin bolvormige kostbaarheden en daag je vriendje of vriendinnetje uit tot een potje spelplezier.

Het draait niet om de zwaarte van de knikkerzak

Als je bovenstaande beschrijving met een polygoonstem in gedachten uitspreekt dan waan je je terug in de zwart-witte onschuld van het verleden. Maar dit verleden is in een nieuw en commercieel jasje nu weer heel actueel vanwege het tv-programma ‘Marble Mania’ en een actie van een supermarktketen. Door de niet-aflatende spaardrift van de familie van de buurvrouw van opa en oma (zo gaat dat), rollen bij ons thuis de knikkers door de woonkamer. Ik wacht alleen nog hoopvol op het moment dat ze vraagt om een knikkerzak mee naar school te mogen nemen. Al is het draaien van een klassiek kuiltje, door onze zowat volledig versteende speelplaatsen, in de loop van de tijd wel steeds moeilijker geworden. Maar, ik kan me voorstellen dat er in het bouwbesluit van nieuwe basisscholen ten minste wel de verplichting van een voorgegoten kuiltje in een betontegel is opgenomen. Ik sta ook niet raar te kijken als het veiligheidsprotocol van de schoolstichting geen reuzenbonken meer toestaat door ze te beschouwen als potentieel gevaarlijke projectielen die in te zetten zijn bij een anarchistische schoolopstand.

Hoe dan ook, knikkeren is in mijn ogen voor een kind belangrijk om ergens waarde aan toe te kunnen kennen. Deze waarde kun je daarna uitbreiden of inleveren door te winnen of door te verliezen. Het draait daarbij meer om het proces naar winst of verlies dan om de zwaarte van de knikkerzak als ze bij het aangaan van de straatverlichting weer huiswaarts keren.

In het grote mensenleven draait het ook om de knikkers maar vinden we de weg naar het vergaren daarvan ineens een stuk minder belangrijk meer. Ik denk hierbij aan beleggen en de wazige wereld van het delven van cryptomunten. Toegegeven, we hebben als volwassenen ook niet meer de tijd, zin en het speelse talent om onze knielappen kapot te kruipen voor die ene ontbrekende oliebonk in de collectie. Laten we voor onze kinderen dan toch altijd het voorspel in plaats van het resultaat als hoogtepunt blijven stellen.

Op de vliering van mijn ouders zag ik laatst mijn oude bonkenbak staan. In de bak zag ik nu niet een glazen fortuin maar alleen maar essentiële herinneringen aan vreugde, chagrijn, jaloezie, trots en toewijding opgebouwd in uren van samenspel. Toen wist ik het zeker: het draait niet om de knikkers maar om het knikkeren.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden