Foto:

Haag

Column van Chris Swaanen

Een dag voordat de Koning met een soort van ‘Matchbox’ auto vanuit Den Haag de High Tech Campus bezocht, werden er in de verschillende Kempengemeenten Koninklijke Onderscheidingen uitgedeeld. Hij gaf zelf zeker niet het goede voorbeeld door zijn vrouw in een volledig zelfrijdend vehikel achter hem aan te laten rijden. Dit stigma van vrouwelijke onkunde op het gebied van autorijden levert natuurlijk geen nominatie op. Maar goed, de lintjes zijn ook bedoeld voor het burgervolk om zo vooral de ‘Klaverblad’-mensen in de samenleving in het zonnetje te kunnen zetten. Want: ‘Als je maar lang genoeg gewoon blijft, word je vanzelf bijzonder’ is ook het signaal dat uitgaat van de lintjesregen.

Dit kabaal kreeg de eenzame theedrinker niet direct mee


Ik had dit jaar zelf de eer om aan een complot deel te nemen om ons pap op een bepaald tijdstip zeker thuis te laten zijn. Nu gedijen mijn ouders goed bij regelmaat en is een voorspelbaar dagritme, zeker in coronatijd, meer regel dan uitzondering. Deze aanname veranderde snel toen we via via vernamen dat het feestvarken in kwestie van plan was om op maandagmorgen voor een kwaaltje even naar de huisarts te gaan. Dit was een kink in de kabel die we met amateuristisch maar doeltreffend familierecherchewerk gelukkig toch in goede banen wisten te leiden. Ruim op tijd hing hij gelukkig weer met een lauwe mok thee in de hand voorovergebogen over het sportkatern van het ED. Op de afgesproken tijd kwam burgemeester Bosma met zijn Landrover de Zandstraat op gestoven. Door de keuze van het vervoersmiddel denk ik dat hij de straatnaam van bestemming iets te letterlijk nam. Met het karakteristieke niet gedempte pruttelgeluid sneed hij de tuinhaag aan om uiteindelijk ‘âchterum’ uit te komen. Dit kabaal kreeg de eenzame theedrinker niet direct mee en er was een heimelijk binnengeslopen kleinzoon nodig om hem attent te maken. Vlug werd de echtgenote van haar poetsroutine op de bovenverdieping naar beneden en naar buiten gemaand om de erehaag te bewonderen. Wat volgde was een opeenvolging van momenten van beduusdheid, aandacht, waardering en trots. Dit zal bij de andere uitverkoren voordeuren in de Kempen niet anders zijn geweest neem ik aan.

Toen ik later de foto’s van de gelauwerden in de regiokrantjes zag staan kreeg ik de indruk dat het stuk voor stuk geen ijdeltuiten zijn. Ik bedoel daarmee mensen die elk jaar op deze dag al in een ‘zondags pèkske’ klaar zitten omdat het er toch wel een keer van zal komen zeker. Ik bewonder meer de vrijwilligers die op het moment suprême onvindbaar zijn omdat ze in april vast het strooizout voor het ‘pèèjke’ van de bejaardenwoningen naar het gemeenschapshuis aan het regelen zijn. Als er zo’n parel in uw omgeving rondloopt, draag hem of haar eens voor. In deze tijd van vluchtig scoren moeten we dit traditionele duimpje levend houden.

Meer berichten