Logo weekbladdekempenaer.nl


Column Lowie

Column

Vorige week dinsdagavond bood minister van defensie, Jeanine Hennis, haar ontslag aan. Ze kon niet anders. De Onderzoeksraad voor Veiligheid was kristalhelder in haar vernietigende conclusies. Er was sprake van een opeenstapeling van grote fouten, met als tragisch gevolg dat twee jonge militairen onnodig om kwamen.

Hennis had het er maar wat moeilijk mee. 'Ik voel me verantwoordelijk', zei ze steeds, 'maar ik ben het niet.'
En dat begrijp ik ook nog wel een beetje. Want in hoeverre valt Hennis namelijk iets te verwijten? De afgelopen jaren is op defensie enorm bezuinigd. In 2016 werden de gevolgen pas echt voelbaar. Op alles werd beknibbeld. Defensie was volledig uitgemergeld.
Tegelijkertijd werd de onrust aan de grenzen van Europa en de bedreiging voor de stabiliteit van ons land steeds meer onderkend. Hennnis gaf aan structureel minimaal 2 miljard euro nodig te hebben. Maar Den Haag gaf niet thuis.

Hoe wrang moet het zijn om als minister te worden afgeserveerd door de mensen die ook je functioneren onmogelijk maken door je op te zadelen met de ene na de andere bezuiniging.

Aan het einde van de periode-Hennis staat ons leger er bar slecht voor. De bezuinigingen werken nog steeds door en defensiemensen vertrekken aan de lopende band. En dat terwijl de economie fors is verbeterd.

Een minister moet uit kunnen gaan van zijn ambtenaren. En daar ging het fout. Minister Hennis ging in blessuretijd alsnog onderuit door een inschattingsfout van een van haar ambtenaren. Ze had zich haar toekomst wel iets anders voorgesteld, volgens mij.
'Comes with the job', zeggen de media dan in goed Nederlands.

'In vredestijd was het een saai en ondergewaardeerd departement, maar toen de oorlog uitbrak ging heel Engeland achter me staan en maakte het van mij een volksheld', aldus Winston Churchill in zijn biografie. Laten we hopen dat het zover hier niet hoeft te komen. Dan maar weer een minister overboord.

Reageer als eerste
Meer berichten