Logo weekbladdekempenaer.nl

Column

Vorige week dinsdagavond bood minister van defensie, Jeanine Hennis, haar ontslag aan. Ze kon niet anders. De Onderzoeksraad Voor Veiligheid was meer dan duidelijk in haar vernietigende rapport. Er was sprake van een opeenstapeling van grove fouten, met als tragisch gevolg dat twee jonge Nederlandse militairen onnodig om kwamen.

Hennis had het er maar wat moeilijk mee. 'Ik voel me verantwoordelijk', zei ze steeds, 'maar ik ben het niet.'
En dat begrijp ik ook nog wel een beetje. Want in hoeverre valt Hennis namelijk iets te verwijten? De afgelopen jaren is op defensie enorm bezuinigd. Op letterlijk alles werd beknibbeld. Onze strijdkracht is volledig uitgemergeld en hangt met cellotape en punaises aan mekaar.
Tegelijkertijd werd de onrust aan de grenzen van Europa groter en stapelden de vredesmissies zich maar op. Hennnis gaf aan structureel minimaal 2 miljard euro nodig te hebben. Maar Den Haag gaf niet thuis.

Hoe wrang moet het zijn om als minister te worden afgeserveerd door mensen die je functioneren onmogelijk maken door je op te zadelen met de ene na de andere bezuiniging.

Aan het einde van de periode-Hennis staat ons leger er bar slecht voor. De bezuinigingen werken nog steeds door en defensiemensen vertrekken aan de lopende band. En dat terwijl de economie fors aantrekt.

Een minister moet uit kunnen gaan van zijn ambtenaren. En daar ging het fout. Minister Hennis ging in blessuretijd alsnog onderuit door een inschattingsfout van een van haar ambtenaren. Ze had zich haar toekomst wel iets anders voorgesteld, volgens mij. 'Comes with the job', zeggen de media dan in goed Nederlands.

'In vredestijd was het een saai en ondergewaardeerd departement, maar toen de oorlog uitbrak ging heel Engeland achter me staan en maakte het van mij een volksheld', aldus Winston Churchill in zijn biografie.

Laten we hopen dat het zover hier niet hoeft te komen. Dan toch maar weer een minister overboord.

1 reactie
Meer berichten