Logo weekbladdekempenaer.nl


Tussen de Jacobushoeve en de kerk van Vessem staan de onderkomens waar Mohammad Kanaan en zijn gezin woonden voordat ze naar Eersel verhuisden.
Tussen de Jacobushoeve en de kerk van Vessem staan de onderkomens waar Mohammad Kanaan en zijn gezin woonden voordat ze naar Eersel verhuisden. (Foto: Ton van de Vorst)

'Nederland is zo menselijk'

Mohammad Kanaan vluchtte in 2015 voor het oorlogsgeweld in het dorpje waar hij woonde vlak bij Damascus. Een lange reis vol ontberingen had hij voor de boeg om naar Nederland te komen. Een jaar later werd zijn gezin herenigd en nu woont hij met zijn vrouw, dochter en zoon een jaar in Eersel.

Eersel - Nadat zijn zus en een neefje waren gedood door oorlog in Syrië, nam Mohammad Kanaan het besluit om het land te verlaten. Een hachelijke onderneming werd het. Van het dorpje net buiten Damascus ging hij in september 2015 met de auto naar Libanon. Van daaruit ging hij met een kleine boot met zo'n 60 andere vluchtelingen richting Griekenland. De reis verliep allerminst voorspoedig. Na enige tijd kwam het schip in moeilijkheden en moesten de opvarenden het schip verlaten. Drie uur lang lagen ze met reddingsvesten aan in het water totdat een groter schip hen oppikte en naar Griekenland bracht. Vanuit Griekenland werd de reis vervolgd met een gezelschap van ongeveer 15 mannen, vrouwen en kinderen in een busje naar Nederland. 'Nederland is zo'n menselijk land', had Mohammad van anderen gehoord. Daar aangekomen komt hij in de molen waarin zoveel vluchtelingen terecht kwamen; via asielzoekerscentra in Ter Apel Doetinchem, Zwolle, Zeewolde, Assen en Valkenswaard kwam hij oktober 2016 in Vessem terecht waar ze ongeveer een jaar woonden in een noodhuisvesting vlakbij de Jacobushoeve. Per vliegtuig kwamen zijn vrouw Manar Ailzahbi, zijn dochter Hanin en zoon Laith naar Nederland. In Zeewolde werd het gezin herenigd nadat ze waren gescreend in Veenhuizen. Het gevoel was dubbel: blij om elkaar weer terug te zien en verdrietig om het verlaten van familie en vrienden. Tranen komen in de ogen bij Hanin en Manar bij de herinnering aan wat ze achterlieten.

Na een jaar in Vessem kregen ze een woning toegewezen in Eersel. Hanin gaat naar het Palet in Hapert waar twee klassen met buitenlandse kinderen les krijgen in alle normale vakken in het Nederlands. Zij spreekt en verstaat Nederlands nu zo goed dat ze de tolk voor het gezin is. Haar broertje Laith gaat naar de Jacobusschool en voetbalt bij EFC.

Voor Mohammad is het leven enorm omgeslagen maar terug naar Syrië wil hij niet. Via hun contactpersonen Kim en Rita Willem, de taallessen en het integratietraject via ISD de Kempen, groeit hun sociale omgeving mondjesmaat. Het liefst zou Mohammad weer werken in een supermarkt. In Syrië had hij een supermarkt waar hij achttien uur per dag werkte. Nu is hij werkzoekend. Maar ook zou hij als pizzabakker aan de slag kunnen. Thuis worden zijn Syrische pizza's gretig verwelkomd.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox