Logo weekbladdekempenaer.nl
Column Lowie

Column

Pakweg een half jaar geleden liet het Mauritshuis in Den Haag de buste van Johan Maurits, het pronkstuk van het museum voor in de ontvangsthal, verwijderen. Het staat nu in de kelder van het gebouw. Het lijkt er een beetje op dat het museum met de door de huidige teneur ingegeven actie haar afkeer tegen het slavernijverleden van de typisch Hollandse koopman Maurits kenbaar wilde maken.

Er is de laatste tijd nogal wat te doen over 'foute' standbeelden en straatnamen. Wat mij daarbij een beetje tegen de borst stuit is dat sommige mensen de geschiedenis monddood lijken te willen maken of nog onmogelijker, de geschiedenis willen herschrijven.
De geschiedenis is nou eenmaal zoals hij is. Punt uit. Soms mag je als Nederlander trots zijn op je land en soms moet je je er voor schamen. Volgens mij maken de 'beeldenstormers' de denkfout dat ze het gedrag van onze zeehelden en ontdekkingsreizigers toetsen aan het huidige tijdsbeeld.

Maar zo werkt het niet. Vraag dat maar eens aan mijn vader, zou ik bijna zeggen. Maar dat wordt moeilijk want die is een paar jaar geleden gehemeld.
Als broekie van 19 voer hij samen met een paar duizend andere Nederlandse jongens eind jaren veertig van de vorige eeuw vanuit Rotterdam naar Indië om daar voor volk en vaderland de plaatselijke bewoners te bevrijden van de terreur.
Maar de werkelijkheid bleek totaal anders. 'Onze jongens' raakten verstrikt in een vuile politieke oorlog. Wat ze meemaakten was vaak vreselijk en mijn pa wilde het er eigenlijk nooit echt over hebben. Bij hun terugkomst werden ze niet onthaald als helden. Wel ging hij, toen hij nog leefde, elk jaar naar de reünie van Indiëgangers in Roermond om er met zijn oude dienstmaten herinneringen op te halen aan een stilgezwegen verleden.

Ik ben er van overtuigd dat je mensen niet te snel op een voetstuk moet plaatsen.
Maar je moet ze zestig jaar na dato ook niet afrekenen op hun levenswandel met de kennis van nu.

reageer als eerste
Meer berichten