Logo weekbladdekempenaer.nl
Column Lowie

Column

Ik heb bijna twintig jaar in Vlaanderen gewoond. Net over de grens in Lommel. Het leven is er prima. De zorg is er (nog) veel goedkoper dan in Nederland en je hebt geen lange wachttijden als je plotseling door de scan moet. Auto's zijn er een stuk goedkoper en je zit nooit alleen in een café of restaurant, want Vlamingen zijn Bourgondiërs. Bij een Vlaming ga je nu eenmaal niet op de koffie maar op café. En aan de bar wordt over van alles en nog wat gekald, maar niet over politiek. Een Belg kijkt wel uit. Wat zou hij zich ergeren aan zijn regering, als er die de helft van de tijd toch geen is.


Ik heb nooit ook maar een dag spijt gehad van mijn tijd in Lommel en kijk er dan ook met veel plezier op terug. Iedereen die nog eens ooit van plan is om naar Vlaanderen te verkassen raad ik dat dan ook van harte aan.

Waarom ik nu na al die jaren dan toch weer een huisje heb gekocht in Nederland? Op de een of andere manier trekt mijn vertrouwde omgeving waar ik als kind opgroeide steeds meer nu ik een dagje ouder aan het worden ben. Eigenlijk ben ik een bekrompen kleinburgerlijke Haoperse Gaoper die 's zomers graag een Eersels terras aandoet en 's winters met vrienden langs de Groote Beerze struint om jeugdherinneringen op te halen. Zoals die keer dat ik eind jaren zestig samen met drie kameraadjes de hele nacht door de Palse bossen liep. Hoe we ons onderweg moesten verstoppen voor stropers die met scherp schoten en 's morgens gekookte eieren aten en bolknakken rookten op een bankje bij het Laarven.

Als ik straks nog ouder ben, wil ik dit soort verhalen wel graag kunnen delen met Kempische kwajongens. Die oude Vlamingen die straks in dat Lommels verzorgingstehuis zitten waren vroeger als kind veel te braaf en zouden zich alleen maar ergeren aan die brutale diknek uit Olland.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox