Logo weekbladdekempenaer.nl


Jo Pluyms toont het oude broodmes wat in oorlogstijd nog door firma Imants werd gerepareerd (foto Jan Wijten)
Jo Pluyms toont het oude broodmes wat in oorlogstijd nog door firma Imants werd gerepareerd (foto Jan Wijten) (Foto: Jan Wijten)

Een 'laadbak' als schuilkelder

Jo Pluyms Wouters (95) uit Reusel was een jonge vrouw van 17 jaar toen de oorlog uitbrak. De verschrikkingen staan nog op haar netvlies gegrift. Uiteindelijk is het gezin tot twee keer toe moeten vluchten. Ze vind het een noodzaak dat het herdenken van de 21 oorlogsslachtoffers uit Reusel-De Mierden behouden blijft. Jo: "Laten we hopen dat we nooit meer in een oorlogssituatie terechtkomen want dan zal het nóg erger zijn."

Reusel - Jo komt uit een gezin van 10 kinderen en haar vader was sigarenmaker. Ze weet nog goed hoe de oorlog begon, het was Pinksteren en voordat de mis begon werd er vermeld dat de Duitsers in Eindhoven waren. Na de dienst zagen ze vol ontsteltenis dat de soldaten al bij de kerk stonden. Door de strategische ligging van Reusel werd er druk gezet om het kanaal in Arendonk over te komen. Het gezin Wouters besloot tijdens deze belegering om met de buren naar Hapert te vluchten waar ze enkele dagen verbleven. Hoe langer de oorlog duurde hoe meer tekorten er ontstonden aan eerste levensbehoeften. Later ging zelfs alles nog op de bon. Bij Jo thuis hielden ze altijd een paar varkens, kippen en ze bakten zelf brood waardoor de vele monden toch nog gevuld konden worden. Met pretogen vertelt de nog midden in het leven staande vrouw over het broodmes. "Het lemmet brak af maar een nieuw mes was nergens te krijgen. Gelukkig kreeg firma Imants het voor elkaar om er een nieuw handvat aan te lassen" De drank die bestemd was voor de priesterwijding van broer Dre, werd uit angst voor inbeslagname, begraven in de binnenkooi van het kippenhok.

 

Voor het gezin Pluyms, die met 16 personen in een degelijke schuilkelder zaten, gemaakt van omgekeerde laadbak vrachtwagen, werd het in de nadagen van de oorlog nog spannend. Het gezicht van Jo betrekt als ze begint te vertellen over de aankondiging van de Engelsen, dat er binnen 10 minuten gebombardeerd zou worden. "We moesten snel alles bij elkaar rapen waarbij twee baby's in een klein houten kistje door mijn broer op de schouder werd gepakt en liepen we richting Postel. Een passant riep nog: "gooi dat kistje toch weg, dan kunde sneller lopen", maar deze had er geen erg in dat er twee kleintjes inlagen. De vlucht was niet voor niets geweest want ter hoogte van het 'Reusels kôtje' zagen we grote stofwolken boven Reusel ontstaan doordat de kerktoren eraf was gebombardeerd. De boterham met suiker die we in Postel kregen smaakte wel erg lekker na zo'n lange tocht, herinner ik me nog." Jo, als laatste nog in leven zijnde van het gezin Wouters, draagt de verschrikkingen tijdens de oorlogsjaren nog altijd met zich mee.

 

reageer als eerste
Meer berichten




Shopbox