Logo weekbladdekempenaer.nl


Column

Ik woon, na zo'n twintig jaar Lommel, sinds een paar weken weer in Hapert. Mijn oude vertrouwde dorpje aan de Groote Beerze, waar ik ben geboren en opgroeide. En hoewel ik van de tien mensen die ik op straat tegenkom er hooguit nog een of twee ken voel ik me er weer helemaal thuis.

Ik moet wel een beetje wennen aan de laag overkomende prijsvechters. Ik schat dat er de afgelopen week per dag zo'n vijftig vliegers van Ryan- en WizzAir volgepropt met terugkerende vakantiegangers over kwamen.

Maar echt veel hinder heb ik er niet van. Ik vind het eigenlijk ook best wel fascinerend zoals die grote gevaartes af en toe bijna stil in de lucht lijken te hangen.

De milieujongens zullen er niet blij van worden en me misschien een onnozele ontkenner vinden, maar ik heb het idee dat het met de natuur hier in de omgeving de laatste tijd nog niet eens zo slecht gaat.

Ik zie steeds meer zwaluwen en buizerds, de bossen zitten blijkbaar weer vol met reeën en wilde zwijnen en het water in de Groote en Kleine Beerze is in lange tijd niet zo helder geweest.

Misschien komt al die euforie ook wel omdat ik het voorjaar in mijn kop heb. Het mooiste wat moeder natuur ons namelijk te bieden heeft is de lente. En een paar weken per jaar (meestal in de maand mei) laat die zich hier van haar mooiste kant zien. De bomen hebben nieuw blad en als er dan een bui regen op valt kun je genieten van allerlei varianten groen.

Vorige week reed ik na een regenbuitje van Bladel naar Hapert en was het alsof ik door het overhangend groen van de bomen langs de weg door een fris geurende tunnel naar huis reed. Geweldig gewoon.

Terwijl de rest van het land naar het Songfestival zat te kijken en een rariteitenkabinet aan freaks voorbijkwam - met dit keer geen dame met baard als winnares maar een zingende plofkip uit Israël - genoot ik van mijn eigen zintuigenfestival.
De lente.....douze points.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox