Francien van de Beek. Foto: Jurgen van Hoof.
Francien van de Beek. Foto: Jurgen van Hoof. (Foto: Jurgen van Hoof)

Over alzheimer, euthanasie en liefde

'Ma' van Hugo Borst ligt pontificaal op tafel. Over hetzelfde onderwerp heeft Francien van de Beek (67) een boek geschreven. Afgelopen zondag was de presentatie van 'Dag lief zusje' en vrijdag is er een signeersessie bij boekhandel Priem in Valkenswaard. Hoofdpersoon in het boek is Wilma van de Beek, de zus van Francien, die in 2016 overleed door euthanasie.

Valkenswaard/Bergeijk – "Wilma leed aan alzheimer en wilde bij volle bewustzijn uit het leven stappen. Vrijwillig. Ze weigerde als een kasplantje te eindigen en koos zelf voor euthanasie. Gelukkig vonden we een huisarts die wilde meewerken en op 14 november 2016 eindigde het leven van Wilma. Thuis in Valkenswaard. Precies zoals ze het zelf wilde. Over de laatste vier jaar van haar leven, vanaf dat ze op haar 58ste te horen kreeg dat ze alzheimer had, heb ik een boek geschreven. Over de eerste symptomen, haar paniekaanvallen, de mails die ze stuurde, met fragmenten uit haar dagboek en over de zeer intensieve gesprekken die we samen hadden."

Natuurlijk mis ze haar zusje en het allemaal heel verdrietig wat er is gebeurd. Tegelijkertijd erkent Francien, inmiddels woonachtig in Bergeijk, dat de ziekte van Wilma ook veel moois heeft opgeleverd. "Wij waren de twee jongsten uit een gezin van zeven. Oorspronkelijk uit Limburg, maar daarna ben ik in Valkenswaard gaan wonen. Samen met Wilma heb ik de natuurvoedingswinkel 'De Luifel' bestierd. Ook met haar andere broers en zussen had ze een goede band, die door haar ziekte alleen maar is versterkt. Iedereen kwam helpen en tot het laatst is iedereen nauw betrokken geweest. En ook de relatie met haar zoon is veel intensiever geworden. Dit boek is voor mij als een soort rouwverwerking. Heel fijn om het allemaal nog een keer te lezen en mee te maken."

Met de name de laatste vier weken van het leven van Wilma, worden door Francien op indrukwekkende wijze beschreven. Ze vertelt als het ware nog een keer wat er is gebeurd. Vandaar ook de titel 'Dag lief zusje'. "Uiteraard is het heel persoonlijk en confronterend, maar ik ben ook op een andere manier naar ziek zijn gaan kijken. Wilma verloor langzaam haar persoonlijkheidsbewustzijn, maar ze kon ook heerlijk spontaan reageren als een kind. We hebben nog heel veel leuke dingen gedaan. Wandelen op de Malpie bijvoorbeeld. We hebben gehuild, gelachen en gedanst."

De illustraties in het boek zijn van Wilma. Volgens Francien was ze een begaafd tekenaar en schilder. Daarnaast deed ze vrijwilligerswerk bij de Valkenswaardse bibliotheek en het Steendrukmuseum. "Ze stond vol in het leven en wilde het aftakelingsproces niet meemaken. Vandaar haar keuze voor euthanasie. Begin 2016 heeft ze de verklaring daartoe getekend. Alles is heel zorgvuldig gegaan. Haar korte termijn geheugen was weg, maar ze was zeker nog geestelijk bij de pinken. Ze kon goed verwoorden waarom ze dood wilde en niet naar een zorgcentrum wilde worden gebracht. Tot het einde toe bleef ze gewoon Wilma."

Meer berichten