Column Lowie

Column

Foto: Foto:

Onze oudste kleindochter was vorige week bij ons op bezoek. Altijd gezellig. Ze zit in groep 8 en gaat volgend schooljaar naar het middelbaar onderwijs.

Of ze al wist wat ze ging doen, vroeg ik haar. "Nou opa", zei ze, "misschien kan ik wel naar de havo, maar ik ga het liefst naar de mavo." Toen ik haar vroeg waarom, zei ze: "Op de havo haal ik als ik mijn best doe met veel pijn en moeite allemaal 6-jes. Ik wil liever 8-jes op mijn lijst. En na de mavo kan ik nog altijd zien wat ik doe, toch?" Wijze praat voor een meisje van elf.

Toen ik zo oud was als zij nu, was ik met hele andere dingen bezig. 's Middags na school haalde ik met vriendjes kattenkwaad uit en 's avonds keek ik met opa, die bij ons inwoonde, tv. Naar voetbal of naar het door Jo Röpcke op de BRT gepresenteerde 'Première', in de hoop een blote vrouwenborst of een spannende achtervolging mee te pikken.
Na de HBS op het Rythovius ben ik MO Engels gaan studeren in Tilburg. Maar toen ik bij een band kon gaan spelen gaf ik er mijn studie aan. En ik zou het zo weer doen. Al zijn de kansen en vooruitzichten voor een jongen die zijn gezin moet onderhouden door in een bandje te spelen, tegenwoordig heel wat minder rooskleurig dan in de jaren zeventig.

Ik vraag me wel eens af of jonge ouders tegenwoordig de schoolkeuze van hun kroost niet te veel laten afhangen van het idee dat een VWO of Havo de beste keus is voor hun kinderen. Een goede timmerman of vrachtwagenchauffeuse verdient straks misschien wel net zoveel als een afgestudeerd advocaat of leraar. En nog veel belangrijker, is misschien wel veel gelukkiger in zijn werk.

En wie echt niet weet wat hij later wil worden kan altijd nog een gitaartje kopen of stukjes schrijven in de krant.

Meer berichten




Shopbox