Foto:

De historie van de Dodendraad: Vluchten naar Reusel in WOII

In 2014 deed Thijs van der Zanden, voorzitter van Heemkunde Werkgroep Reusel, aanvullend onderzoek naar de Dodendraad en interviewde hij kinderen waarvan de ouders tijdens de Eerste Wereldoorlog naar Reusel zijn gevlucht.

Reusel - Direct werd duidelijk dat die verschrikkelijke oorlog een grote impact heeft gehad op de grensbewoners, aan beide zijden.
Toen in 1915 er ook nog eens die vreselijke elektrische draadversperring kwam moest er gekozen worden. Veel mannen werkten immers in de Reuselse sigarenfabrieken. Ze moesten kiezen voor brood op de plank of in België blijven zonder inkomen en met oorlogsgeweld. Meer dan 300 sigarenmakers kozen ervoor, ondanks het wettelijke verbod, huis en haard te verlaten en in Reusel te gaan wonen. Ze werden daar opgevangen in gastgezinnen en officieel ingeschreven in het bevolkingsregister. Het aantal inwoners van Reusel steeg daardoor in een paar jaar van 1000 naar ruim 1300, een stijging van 30%. Ook gezinnen met jonge kinderen kwamen naar Reusel, 2 voorbeelden:
Het gezin van Sjef Wijnen en zijn zwangere vrouw Maria Wijnen vluchtte in 1915, met hun 2 kleuters, dwars door het moerasgebied de Reuselse Moeren heen, naar Reusel, waar vader Sjef sigarenmaker was. Omdat haar man horlogemaker was ging zijn zwangere vrouw Maria even later weer dezelfde weg terug naar Arendonk om het horlogemakers-gereedschap op te halen zodat hij nog wat bij kon verdienen voor zijn in armoede levende gezin. Een heel gevaarlijke tocht die voor moeder Wijnen verkeerd had kunnen aflopen.
Ook het grote gezin van Charel en Lien Gevers ging begin maart 1915 met hun 8 kinderen op de vlucht. Reusel was toen al zo vol dat ze gehuisvest werden in Hulsel. Vader en zijn 16-jarige zoon Stan werkten in een van de Reuselse sigarenfabrieken. Ze hadden maar een korte middagpauze. Daarom liepen ze richting Hulsel, moeder Lien tegemoet, die op haar beurt van tegengestelde richting met een volgepakte kruiwagen met eten met haar jonge kinderen in processie achter haar aan halfweg bij het Hulsels Venneke tegenkwam.
Beide gezinnen hadden grote armoede, ze hadden amper genoeg te eten. Rosalien, de dochter van de toen pas 3 jaar oude Frans Wijnen vertelde dat de kinderen Wijnen regelmatig zonder eten naar school moesten.

Men mag nooit vergeten wat, vooral die Belgische vluchtelingen, in die jaren hebben meegemaakt. Ook moet men dankbaar zijn dat we nu hier al bijna 75 jaar in vrede kunnen leven, terwijl dat op veel plaatsen in de wereld, niet zo is.

Meer berichten




Shopbox