Foto: Natasja de Vries
Foto: Natasja de Vries (Foto: Natasja de Vries)
Jelle Reijngoudt

'Het is goed je gekend te hebben'

Jelle Reijngoudt, 24 jaar, is werkzaam als wijkverpleegkundige bij RSZK ZorgProfessionals, thuiszorgteam Bladel-Oost. Maandelijks deelt hij met ons een verhaal uit de wijk. Een kijkje in het leven van de lokale zorg. Meer lezen? Via zijn website deelt hij wekelijks een verhaal: www.jellereijngoudt.com

Bladel - 'Ik wil graag dat er een morfinepomp wordt ingezet, zijn dochter voert alle zorg zelfstandig uit, maar we hebben thuiszorg nodig voor de pomp', vertelt de huisarts me aan de telefoon. Ik ken de huisarts niet. De man in kwestie evenmin. Een uur later stap ik de oude boerderij binnen. Hij ligt in een ziekenhuisbed in de serre. Naast hem zijn drie dochters en een aantal kleinkinderen aanwezig. We gaan in gesprek over de afgelopen week. Het blijkt een heftige week te zijn geweest; enkele dagen geleden reed hij nog op de tractor en nu ligt hij enkel nog in bed. Hij is stervende, en het gaat hard. Samen met hem, de kinderen en de huisarts maken we een plan van aanpak voor de komende dagen. De familie heeft de wens dat de thuiszorg enkel komt voor de pomp, de verdere zorg willen ze samen uitvoeren. De huisarts geeft me zijn privé-nummer en vraagt me direct te bellen bij veranderingen. Samen met een collega zorg ik ervoor dat hij comfortabel ligt en ik prik een naaldje in zijn borst. We sluiten de morfinepomp aan en we vertellen hem, en de familie, de werking en bijwerkingen die hij kan verwachten. Hij bedankt ons en ik neem afscheid door hem te vertellen dat ik er de volgende dag weer ben. Twee dagen later is hij nog amper aanspreekbaar. Ik vraag de huisarts om een huisbezoek, omdat hij onrustig wordt. Hij plukt aan zijn dekens en rolt zich continu om in bed. Daarnaast reageert hij niet meer op aanspreken. De huisarts schrijft een slaapmiddel voor, waarmee we gaan starten met palliatieve sedatie. Voordat ik het slaapmiddel toedien, neemt de huisarts afscheid van hem: "Het is goed om je gekend te hebben." Als de huisarts zich naar mij draait, zie ik de tranen in zijn ogen. Ik krijg kippenvel, DIT is compassie in de zorg. Wat een persoonlijke aandacht en wat een oprechtheid. Wat een arts. De volgende dag overlijdt hij, in alle rust, met zijn dochters om hem heen.

Meer berichten