Foto: Ton van de Vorst

Wim Lauwers: 'Je moet echt tot op je tandvlees gaan'

Ton van de Vorst

Op 18 november 2017 werd Wim Lauwers uit Eersel getroffen door een herseninfarct. Hij wilde gaan tanken maar moest eerst nog even naar zijn zwager bellen. Aan de telefoon kon hij ineens geen woord meer uitbrengen.

Eersel - Hun kleinzoon Tygo was de eerste die het opmerkte: "Oma kom gauw kijken, opa kan niet meer praten". Zijn vrouw Toos had direct in de gaten wat er aan de hand was en belde meteen 112 voor een ambulance. "Ik ging naar hem toe en zag zijn mond zo scheef staan en hij kon helemaal niets meer zeggen." Aan de andere kant van de telefoonlijn wist zijn zwager wat er aan de hand was, ook hij belde voor een ambulance die twintig minuten later arriveerde. In het Maxima constateerden ze dat de rechter halsslagader dicht zat waardoor hij aan de linkerkant was verlamd. Hij kreeg bloedverdunners toegediend en werd naar het Catharinaziekenhuis gebracht waar een stent werd gezet om weer doorstroming te krijgen. Tweeënhalve week bleef hij in het Maxima daarna volgde een revalidatietraject van enkele maanden in Blixembosch. Wim realiseert zich dat hij geluk heeft gehad doordat er direct is ingegrepen: "Het is onbegrijpelijk dat je ineens niet meer kunt als je verder nooit wat hebt gehad. En als je dan in het medische traject komt dan ga je prakkiseren: Wat nu? Ik wilde vooruit, dus als ik maar flink ga oefenen dan wordt het wel beter. Ik heb ook veel geluk gehad, bij een hartinfarct weten de dokters wel wat de schade is maar bij een herseninfarct is veel moeilijker te zeggen. De neuroloog vertelde me dat het goed is om jezelf een doel te stellen als je revalideert. Ik vertelde hem dat ik weer de halve marathon wilde lopen. Drie jaar geleden ben ik met hardlopen begonnen en ik heb al een keer de halve marathon van Valkenswaard en de Ten Miles van Tilburg gelopen. Ik weet dat je echt tot op je tandvlees moet gaan. Dat zal je niet lukken, zei de neuroloog, ik loop die zelf ook en ik weet wat het is." In Blixembosch krijgt hij therapie om zo goed mogelijk te revalideren, fysiotherapie, ergotherapie, logopedie. Toos: "Hij wilde zo graag beter worden dat ze regelmatig bij hem moesten aandringen om het wat rustiger aan te doen. Aan zijn linkerkant was hij deels verlamd, zijn linkerarm mist kracht, praten gaat nog steeds moeilijk. Maar hij gaat geen gesprek uit de weg, pakt de telefoon aan en doet boodschappen. Toen ging hij trainen voor de halve marathon. Op een maandag ging hij om 19.00 uur de deur uit. Ik was vreselijk ongerust toen hij uren later nog niet terug was. Hij kwam uiteindelijk om 22.00 uur thuis. Hij was via Steensel, Veldhoven, Knegsel en Wintelre naar Eersel gelopen. Daarna heeft hij voortaan getraind op de loopband. Tweemaal per week krijgt hij fysiotherapie en krachttraining en traint hij op een crosstrainer."

Het Eindhovense marathonweekend komt in zicht en op 14 oktober staat Wim Lauwers met VDL team 17 aan de start. Hij finisht nog juist voor 17.00 uur met een tijd van 3 uur en 12 minuten als nummer 7121 van de 7123 deelnemers. De pijn in zijn voeten in bijna ondraaglijk en zijn hartslag is 200. Maar met een instelling van: 'al moet ik op mijn knieën over de finish' haalt hij de eindstreep. Een geweldige overwinning op karakter en doorzettingsvermogen. Zelfs Toos had het niet verwacht. En Wim, wanneer ben je nu tevreden: 'Als ik alles weer kan'.

Meer berichten