Column Lowie

Column

Foto: Foto:

Ondanks al het infantiel gedoe rondom sinterklaas en zijn pieten bewaar ik toch vooral komische herinneringen aan de twee bekritiseerde Spanjaarden.
Zoals die keer dat een oud-collega van me uit Netersel en zijn buurman als hulpsint en -piet act de présence zouden geven op een basisschool in Lage Mierde. Omdat de vrouw van de hulpsint (die kraamhulp was) op het moment dat de twee wilden afreizen naar Lage Mierde, werd gebeld en acuut de auto nodig had, waren sint en piet aangewezen op de bromfiets van dochterlief. Onderweg sloeg het noodlot toe en kwam de sint die achterop zat, met zijn mantel tussen de spaken. De twee ketsten ongenadig hard tegen het asfalt.
De baard van de sint zat onder het bloed, piet had zijn ribben gekneusd en tot overmaat van ramp was de staf van de sint in tweeën gebroken. Een inventieve overblijfmoeder kwam op het idee om de aangedane kinderen te zeggen dat sint en piet de avond daarvoor van het dak waren gegleden.

Of die keer dat ik zelf hulpsint was op het werk. Na afscheid genomen te hebben van de kinderen in de bedrijfskantine spoedde ik me naar huis om me snel om te kleden, omdat ik die avond ergens ver weg met mijn bandje muziek moest maken. Maar omdat Flip, onze hond, me in mijn tabberd niet herkende, beet hij me ongenadig in mijn kuiten. Flip vloog die middag door de keuken en ik hinkte die avond over het podium

Maar het mooiste verhaal hoorde ik ooit van een vriend van me.
Ter verhoging van de spanning liep zijn pa op sinterklaasavond altijd op en neer over het grindpad langs het huis. Ma zei dan dat ze de sint aan hoorde komen en zette 'Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht' in. Maar dat jaar dat een van de kinderen de gordijnen opzij schoof en vroeg waarom pa buiten op en neer aan het springen was op het grindpad vielen ze allemaal van hun geloof.

Meer berichten