Column Lowie

Column

Foto: Foto:

Afgelopen zondag naar Arnhem geweest. Daar moest onze jongste kleinzoon afzwemmen voor zijn diploma A. Kleinzoon trots, opa en oma opgelucht en bij zijn ouders kon eindelijk de vlag uit. Verlost van dat op en neer rijden naar zwembad de Vin en vooral het wachten in dat benauwde kleedhok.

Zwemmen is bij ons in de familie vooral afzien. Het heeft onze jongste ook heel wat kruim gekost. Ik zie hem nog staan te stressen aan de rand van het bassin toen hij voor het eerst zonder vleugeltjes in het diepe moest springen. Al een paar keer was hij - buiten het zicht van de zwemlerares - opnieuw achteraan in de rij aangesloten, in de hoop dat zijn beurt voorbij zou gaan. Maar er was geen ontkomen aan.

Zelf heb ik nooit zwemles gehad. Al doende heb ik het me zelf aangeleerd in het 'zandkot' in Duizel waar nu Lunet zorg is gevestigd. Uiteindelijk ben ik zo rond mijn twaalfde voor het eerst met knikkende knieën in het diepe van zwembad de Smagtenbocht in Bladel gesprongen. Vooral om mijn vriendjes te laten zien dat ik dus echt kon zwemmen.

Toen mijn moeder dat hoorde was ze boos en zei: 'Je moet de goden niet verzoeken snotneus.'
Maar een paar dagen later stond ik een beetje overmoedig op de hoge duikplank om echt indruk te maken. Er waren er niet veel in mijn klas die me voor waren gegaan.
Het ging eigenlijk prima en ik had een pijnloze landing. Alleen toen ik weer boven kwam en triomfantelijk de complimenten van mijn vriendjes in ontvangst wilde nemen kwam ik er achter dat ik mijn zwembroek kwijt was.
Niemand had het door alleen de dienstdoende badmeester. Die haakte hem aan zo'n stok waar je dingen mee van de bodem van het zwembad kon grissen en gaf hem zonder dat iemand het echt doorhad aan mij terug.

Ik ben daarna nooit meer van de hoge duikplank geweest. Je moet de goden niet verzoeken.

Meer berichten