Foto: Foto:

Lowie Seuntjens

En, ga je nog speciale dingen doen met kerst? Altijd wel iemand die je dat rond deze tijd vraagt.
Ik heb zo mijn eigen kerstrituelen.
Elk jaar rond de kerstdagen maak ik voor mezelf de balans op van het aflopende jaar. Dan overloop ik nog maar eens de dingen die goed en de dingen die fout gingen en tel ik onderaan de streep meestal opgelucht mijn zegeningen. Ondanks de constante beroering als gevolg van ontoerekeningsvatbare narcisten als Trump. Erdogan en Poetin hou ik me toch vooral bezig met de dreigende patstellingen op mijn eigen schaakbordje. Bottomline is, als het maar goed gaat met Lies, de kinderen en de kleinkinderen.

Elk huisje heeft zijn kruisje en uiteraard gaan bij ons in de familie de dingen ook wel eens anders dan ik zou willen. Maar over het algemeen heb ik geen enkele reden tot klagen. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat ik door de jaren heen zelf ook veranderd ben. Vroeger meende ik als jong kefhondje de hemel te moeten bestormen en ging ik alleen voor de volle winst. Tegenwoordig ben ik als lome labrador wat beschouwender en sneller tevreden met een salonremise.

Als kind keek ik altijd uit naar kerst, dat stond voor sneeuw, een drukke nachtmis en na afloop thuis warme worstenbroodjes.
Maar we leven in een andere tijd. Er valt al jaren geen echte sneeuw meer. Nachtmissen worden nog nauwelijks bezocht en worstenbroodjes zijn net als oliebollen en appelflappen door de eetpolitie van staatssecretaris Blokhuis in de ban gedaan.

Desondanks borrelt het verlangen naar een geromantiseerd vroeger ook nu nog elk jaar op. En ik geef er graag aan toe.
Eerste kerstdag sluip ik 's morgens vroeg als Lies nog slaapt stiekem naar beneden. Dan leg ik een vettig koud worstenbroodje van de dag ervoor in de magnetron en nestel me voor aanvang van mijn eigen kerstviering op de bank. Ik zet de tv op BBC1 om me vervolgens te verkneukelen bij de zwart-wit versie van 'Scrooge'.

Meer berichten