Lucia en Wim Antonise hopen op zichzelf te kunnen blijven wonen in hun fijne huis.
Lucia en Wim Antonise hopen op zichzelf te kunnen blijven wonen in hun fijne huis. (Foto: Nicole Leijen)

Briljant jaar voor Lucia en Wim

Nicole Leijen

65 jaar getrouwd

Ze hebben alles al gehad. Hout, koper, zilver, robijn, goud, diamant en nu gaan ze voor briljant. En briljant is het, als je kunt zeggen dat je 65 jaar getrouwd bent en samen nog kunt genieten in redelijk goede gezondheid. Lucia en Wim Antonise uit Bladel beseffen maar al te goed dat dit niet iedereen gegeven is en zijn dankbaar dat ze op 24 februari hun briljanten huwelijk kunnen vieren. Wie had dat ruim 65 jaar geleden durven dromen, toen ze elkaar al wandelend en fietsend tegen kwamen.

BLADEL – "Tegenwoordig hebben ze een date", zegt de spraakzame Lucia, "maar in onze tijd was dat niet." Wim en Lucia kwamen elkaar al wandelend en fietsend tegen en raakten aan de praat, op palmzondag. Dat was eigenlijk alles. En op 23-jarige leeftijd trouwden ze. Gewoon omdat ze een datum gepland hadden. Niets huwelijksaanzoek, niets toeters en bellen, dat deden ze 65 jaar geleden niet. "Het was eigenlijk best armoe troef, toen wij begonnen", aldus Wim, "zo makkelijk was het niet in die tijd." In de 65 jaar zijn ze van 'bijna niets' naar 'bijna alles' gegaan. Ze hebben een mooi gezin, weinig trammelant gehad en kunnen op 88-jarige leeftijd allebei nog zelfstandig wonen en goed voor zichzelf en elkaar zorgen. Hoe mooi is dat!

Maar het ging niet altijd over rozen. "Er zaten zeker ook doornen bij", zegt Wim lachend. "Ook bij ons was het niet altijd rozengeur en maneschijn", aldus Lucia, "maar" zegt ze, "dat hoeft ook niet, dat hoort er bij." Over het algemeen hebben ze het goed gehad. Ze hebben een beetje geluk gehad, geen grote tegenslagen gekend en, op een paar ziekenhuisopnames na, mogen ze in goede gezondheid oud worden. "Het is gewoon goed oppassen en op tijd plezier maken", aldus Wim. "Het kan echt veel lijden als je goed en eerlijk door het leven gaat. En dat is helemaal niet zo'n zwaar gewicht, dat kun je zo meedragen", aldus de wijze woorden van Wim.

Deze levensinstelling in combinatie met de levendigheid van Lucia en de humor van Wim, maakt dat het stel tot op de dag van vandaag een leuk leven leidt. Ze doen dat wel heel anders dan vroeger. Met 4 dochters en 4 zonen en een boerenbedrijf was er altijd wat te doen. Ze vulden elkaar daar goed in aan. Samen hielden ze alles draaiende. Wim zette zich daarnaast in voor het verenigingsleven en heeft geproefd aan de gemeentelijke politiek. Lucia zat bij de boerinnenbond en was altijd in de weer met 'stokjesplanten' zoals haar 19 kleinkinderen het stekken van plantjes noemen.

Toen het boerenbedrijf verkocht werd, was dat even wennen. Er ontstond een soort van leegte. Geen telefoontjes meer, geen vertegenwoordigers meer, niemand meer die naar Wim toe kwam voor een praatje of hulp, 'ons moeder' hoefde voor niemand meer koffie te zetten. Inmiddels berust Wim er in en leeft hij een rustig leven. "Rust na arbeid", zegt hij vastbesloten. Voor hem betekent dat een krantje lezen, wat buurten her en der en voor zijn 2 duiven zorgen. Lucia denkt daar heel anders over. "Rusten doe ik nog niet, ik ga liever iets doen." En dus wandelt ze elke woensdagochtend een paar uur, gaat ze naar de gym, trekt ze er op uit en runt ze zelf het huishouden. En, heel af en toe, maakt ze nog eens griesmeelpudding voor Wim, want dat is toch wel zijn lievelingskostje. Nou, als dat geen echte liefde is…… Omgekeerd laat Wim zich ook van de goede kant zien. "Lucia is eigenlijk nergens bang van, die pakt aan en doet gewoon. En als ze ergens bang van zou zijn, dan lossen we het samen op." En zo zorgen ze al 65 jaar goed voor elkaar.

Toch zou Lucia het wel leuk vinden als Wim ook eens wat vaker van huis ging. "Hij is wel slecht ter been, maar met een rollator zou hij prima op pad kunnen." Wim moet daar echter niets van weten. "Dat doen we nog niet, dan kun je me beter in zo'n stoel zetten om me te duwen. En dan net zoals bij de vader van Flodder de stoel loslaten", grapt Wim. Toch is het Lucia gelukt om hem mee uit huis te krijgen. Op dinsdag gaan ze buurten bij de Goei Plak in Bladel en zolang Wim nog in zijn auto kan rijden, wil hij zeker nog wel eens het Heeleind verlaten.

Het is mooi hoe met nuchterheid, humor en tevredenheid het stel naar hun leven kijkt. "We zijn een gewoon, normaal gezin," zegt Lucia. "Af en toe deden we een dagreisje of gingen we een keer een weekje op vakantie." Stiekem had Lucia best een keer willen gaan vliegen, maar dat is er nooit van gekomen. Wim krijgt al hoogtevrees van een molshoop of een keukentrapje. En Wim, die zou best een keer naar Lourdes willen, gewoon om er een keer geweest te zijn. Of dit er nog van gaat komen, is nog maar de vraag. Tegenwoordig vinden ze het allerbelangrijkste dat ze gezond blijven.

Toch is het tegelijkertijd ook een heel bijzonder gezin. Want als je start met een tweeling, daarna 4 kinderen krijgt en dan eindigt met een tweeling, 19 kleinkinderen hebt en ook nog eens 12 achterkleinkinderen, beiden 88 jaar mag worden en met al die mensen ook nog eens feest kunt vieren omdat je 65 jaar getrouwd bent, dan mag dat best bijzonder worden genoemd. Dus op 24 februari worden er terecht nieuwe kleren aangetrokken en wordt er onder het genot van een hapje, drankje en praatje geproost op dit mooie, gezellige, briljanten bruidspaar.

Van harte gefeliciteerd en een hele fijne dag!

Meer berichten