Anneke Lavrijsen-van der Zanden, al 100 jaar dankbaar, lief en vrolijk. Foto: Jan Wijten
Anneke Lavrijsen-van der Zanden, al 100 jaar dankbaar, lief en vrolijk. Foto: Jan Wijten (Foto: Foto Jan Wijten)

Anneke is al 100 jaar dankbaar en vrolijk

Nicole Leijen

Een hele eeuw oud

Dinsdag 26 februari vierde ze haar 100e verjaardag en nog steeds staat ze elke dag zingend op. De goedlachse Anneke Lavrijsen-van de Zande geniet van een lekker bakje koffie, het liefst gezet door haar dochter die haar dagelijks bezoekt.

Reusel - "Maar", zegt ze, "De jongens komen ook hoor, meestal op zondag, want die moeten werken hè." Het liefste is ze op haar eigen kamer. Wat dat betreft is er in 100 jaar niet veel veranderd. Anneke is altijd een huismus geweest. Ze was veel thuis en zorgde voor gezelligheid. Chocomel bij de kachel, hanenbillen met de kermis en familie en kameraden van de kinderen waren altijd welkom.

Hoe het kan dat ze zo oud is geworden, weet ze niet. "Opa zou zeggen, vet spek eten, maar ik weet er niks van", zegt ze lachend. "Ik zeg wel altijd dat je beter ergens kunt gaan helpen dan dat je zelf geholpen moet worden." Dat is misschien het geheim van haar hoge leeftijd. Inmiddels is ze zelf hulpbehoevend en steelt ze de harten van de medewerkers van het Mariahof met haar grappige, lieve en eerlijke houding. "Er is een verzorgster en die komt gewoon met haar kleren bij me in bed liggen of trekt voor de grap mijn kleren aan," zegt Anneke stralend. "Dus ik denk wel dat ze me plezierig vinden." Plezier had ze ook toen ze vroeger samen met 2 broers en een zus 'de pilsclub' oprichtte. Met suiker en een rietje leerden ze bier drinken. Eenmaal de smaak te pakken, eindigden de uitjes regelmatig in beschonken toestand. "Maar, na het drinken, aten we wel altijd brood met hanenbillen", zegt Anneke trots, alsof dat de kater direct deed vergeten. "Ik moet nu geen bier meer hebben," zegt Anneke vastberaden. Maar een feestje vindt ze wel leuk. En dat er nu een bankje met haar naam bij de ingang van het Mariahof staat, maakt haar trots.

Verder heeft ze niet veel wensen. Ja, dat ze nog kon lopen. "Want", zegt ze, "Hier weet ik het nog allemaal wel," wijzend naar haar voorhoofd, "maar lopen kan ik niet meer." Wat ze wel kan is lief, aardig en vrolijk zijn en daarmee maakt ze veel mensen blij. Nog levendigheid genoeg dus met Anneke.

Meer berichten