Column Lowie

Statler en Waldorf

Foto: Foto:

Wat is er leuker dan op een mooie lentedag samen met je jongste kleinzoon op kikkerjacht te gaan? Terwijl we na het ontbijt zo samen in het water van de vijver in het Sonsbekerpark in Arnhem zaten te turen, namen twee mannen op leeftijd op een bankje naast ons de afgelopen weken door.

Veel onheilspellender kon de toekomst er volgens het Statler en Waldorf-achtig duo niet uitzien. De wereld stond op het punt om naar de vaantjes te gaan. Volgens de een dreigde er weer een economische crisis. En volgens de ander zat ons politieke systeem tegen de houdbaarheidsdatum aan en stond onze Westerse cultuur onder druk van de oprukkende Islam.
Of ze gelijk zullen krijgen weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het met onze wereld nog nooit zo goed ging als nu. Daar merken we niet veel van omdat positieve ontwikkelingen als armoededaling en een stijgende levensverwachting vaak langzame processen zijn. Terwijl een beurscrash of een doorgesnoven gek zoals vorige week in Utrecht de wereld binnen enkele minuten op zijn kop kunnen zetten.
En vervolgens worden we op social media en op radio en tv onophoudelijk en gedetailleerd op de hoogte gehouden van de laatste ontwikkelingen.

Voor slecht nieuws hoeft je overigens alleen maar de krant open te slaan of de tv aan te zetten.

Toen ik nog op de redactie van de krant werkte hadden we ooit het voornemen om een editie uit te brengen met uitsluitend goed nieuws. Dat ging op het laatste moment niet door omdat de grote baas vond dat goed nieuws geen nieuws was. Ik heb er nog altijd spijt van dat we dat toen niet hebben afgedwongen.

Het goede nieuws zaterdag was in elk geval dat mijn kleinzoon vond dat de gevangen kikkers toch maar weer terug in de vijver gezet moesten worden. Mooi toch.
En Statler en Waldorf? Die pruttelden nog wat na toen we met ons emmertje en schepnetje weer naar huis liepen.

Meer berichten