Gelukkig (nog) geen ouderbewijs

Foto: Foto:

In onze over het algemeen straks geregisseerde samenleving moet je voor bijna elke scheet die je laat een bewijs van vaardigheid of goed gedrag kunnen overleggen.
Zo hebben we met zijn allen geregeld dat als je op een snorfiets wil rijden je eerst een rijbewijs moet halen en binnenkort ook een helm moet dragen.
Bijzonder, zou je dan ook kunnen zeggen, dat iedereen zonder overlegging van welke vorm van bekwaamheid dan ook een kind kan nemen.

Dat gold ook voor mezelf. Want niet dat ik als jonge vader ook maar enig besef had van waar ik aan begon. En natuurlijk zat er bij ons thuis ook wel eens een haar in de boter. Maar ik herinner me toch vooral de leuke gesprekjes toen de kinderen nog klein waren. Als we op zondagmorgen in de bossen bij Ten Vorsel in Bladel wandelden en ik vragen van ze kreeg voorgelegd als 'Pap, heb jij eigenlijk wel een baan, want muziek maken is toch geen echt werk?' en ´Wanneer gaan we nou eindelijk eens een keer naar de kerk?' Gewetensvragen en ik had heel wat uit te leggen. Maar meestal kwam ik er mee weg.

De tijd vloog voorbij. Mijn kinderen hebben nu zelf ook koters. De oudste gaat over een paar maanden zelfs al naar het voortgezet onderwijs.
En tegenwoordig ben ik degene die met vragen zit. Soms gaan die over mijn Wifi die op een voor mij onverklaarbare reden is uitgevallen of over de gebruiksaanwijzing van de nieuwe vaatwasser. Dan zie ik mijn kinderen - en mijn kleinkinderen zelfs - af en toe denken: die onhandige (o)pa toch.
Maar als mijn Sonos-apparaat het dan weer doet en de afwasmachine draait weer denk ik wel eens: maar goed dat ik vooraf geen ouderbewijs moest overleggen. Want dan had ik nu waarschijnlijk zonder muziek en met een vuile vaat gezeten.
Maar nog veel erger, niet kunnen genieten van mijn eigen kroost.

Meer berichten