Column Lowie

Egan, Egan, Egan

Foto: Foto:

Vorige week met vriend en fietsmaat Lawrence een paar dagen naar Zuid Frankrijk geweest om wat van de Tour mee te pikken en zelf ook wat kilometers te peddelen.

Nadat we waren gearriveerd eerst een paar dagen zelf gefietst en daarna op vrijdagmorgen naar Saint Jean Marienne, waar de tourrenners die dag vertrokken voor een monstertocht door de Franse Alpen. Omdat een oud-collega momenteel de pr van Jumbo-Visma doet konden we dicht bij de renners komen en een praatje en wat plaatjes maken met Dylan Groenewegen en Mike Teunissen.

Het was een drukte van jewelste die dag in het dorp aan de snelweg naar Turijn. Het werd overspoeld door wielerliefhebbers in allerlei soorten en maten: oververhitte Fransen die er van overtuigd waren dat hun Julian de Tour zou winnen, jongetjes die door hun vader naar voren werden geduwd om een handtekening van een van de renners te scoren, tienermeisjes uit Slowakije die speciaal voor hun idool Peter Sagan naar Frankrijk waren afgereisd, Nederlanders die in de buurt op een camping lagen….
Had ie nog geleefd dan had Jeroen Bosch er ongetwijfeld een geweldig schilderij van kunnen maken. Ik kwam in ieder geval ogen tekort.

Maar wat me het meest zal bijblijven was een groepje supporters uit Colombia. Een man of zeven vriendelijke vijftigers. Jaren hadden ze gespaard om de Tour de France een keer van dichtbij mee te kunnen maken. Gewapend met spandoeken waarop de naam van Egan Bernal was geschilderd zaten ze naast ons in de schaduw van een paar platanen, want het was om af te pikken. En maar roepen 'Egan, Egan, Egan…'

Laat nou net hun held Egan Bernal een paar dagen later als eerste Columbiaan de Tour de France winnen.
Zelf had ik liever gehad dat Steven Kruijswijk hem had gewonnen. Maar ik kon er vrede mee hebben. Die Columbiaanse vijftigers moeten zondag Parijs volledig op zijn kop hebben gezet.

Meer berichten