Column Lowie

Buienradar

Foto: Foto:

Vorige week woensdag was ik uitgenodigd voor een lezing door de Vlaamse psychiater Damiaan Denys tijdens een symposium in Nieuwegein over de geestelijke gezondheidszorg in Nederland. Volgens hem zaten jongeren in ons land gemiddeld zo'n 5 uur per dag op hun smartphone en volwassenen nog altijd gemiddeld 3,5 uur per dag. Daar schrok ik toch wel een beetje van en onderweg naar huis vroeg ik me af of mijn kleinkinderen ook zo vaak op hun telefoontje zitten.

Een dag later zou ik gaan vissen met mijn oudste kleinzoon; een mooie gelegenheid om het er met hem een keer over te hebben.
Nadat we donderdag al een tijdje hadden zitten hengelen in een van de kuilen op het Kempisch Bedrijvenpark in Hapert vond ik het wel een geschikt moment om hem te vragen hoe vaak hij per dag op zijn smartphone zat.
"Da's nou ook wat. Ik heb hem verdorie in de auto laten liggen." "Die van mij ligt thuis aan de oplader", zei ik tegen hem, "maar hier kunnen we best wel even zonder, toch?"
Mijn kleinzoon wilde eigenlijk het liefst de autosleutels om die van hem even te halen, maar ik vond dat nergens voor nodig. "Kom op man, laten we een keer lekker ouwerwets doen", zei ik met een lach.

Hij morde nog wat na, maar op het moment dat ik beet had begon het plots te regenen. En niet zo'n klein beetje ook. Het water kwam met bakken uit de hemel en voordat we onze spullen hadden ingepakt waren we zeiknat. Tot op onze onderbroek.
"Dat krijg je er nou van opa. Had ik mijn telefoon mogen halen had ik op buienradar kunnen kijken en waren we niet nat geworden." Ook waar.

Thuis had Lies de warme chocolade al klaar staan. "Ik had gezien dat opa zijn telefoon thuis had laten liggen", zei ze tegen onze kleinzoon. "Dan maar lekker nat worden toch? Hij leert het nooit."

Meer berichten