Column Lowie

The Crown

Foto: Foto:

Na alle ophef over de kopschoppers, het wel of niet terughalen van Nederlandse IS-vrouwen en de redelijk doorzichtige publiciteitsstunt rondom de vermeende relatie tussen André en Bridget, was er afgelopen week gelukkig ook de kick-off van het derde seizoen van de Netflixserie The Crown. Van stoere mannen zoals ik word vaak verwacht dat ze met een zak chips en een Belgisch biertje naar herhalingsafleveringen van Top Gear zitten te kijken.
Nou, Downtown Abbey was al een guilty pleasure van me, maar The Crown is het mooiste wat ik afgelopen tijd heb gezien.
Voor wie niet weet waar ik het over heb, The Crown gaat over de worsteling tussen het Britse koningshuis en de media. Tijdens een van de afleveringen zit Prins Philip in een Prins Claus-achtige identiteitscrisis. De man loopt met zijn ziel onder zijn arm en voelt zich onbelangrijk en betekenisloos.
Nee, dan die helden in Apollo 11 op weg naar de maan. Philip nodigt Neil Armstrong uit voor een persoonlijk onderhoud op Buckingham Palace en hangt als groot bewonderaar aan zijn lippen.
Maar Armstrong vertelt hem dat hij slechts een radartje was in het NASA-plan en alleen maar deed wat hem werd opgedragen. En op het moment dat Prins Philip ziet dat Armstrong net voor zijn vertrek selfies avant la lettre staat te nemen met het interieur van Buckingham Palace als decor, stort zijn wereld in. Zijn helden zijn dus ook maar gewone mensen van vlees en bloed. Prins Philip voegt zich vervolgens weer in zijn ondergeschikte rol en vervreemdt, lijkt wel, nog verder van de gewone-mensen-wereld.

Ik ben geen uitgesproken fan van ons eigen koningshuis. Er hangt nogal een prijskaartje aan. Maar gelukkig lijken Max en Willem wel wat dichter bij hun onderdanen te staan.
Overigens, als je het woord 'onderdanen' opzoekt in de Dikke Vandale lees je dat het 'onderworpene' en 'ondergeschikte' betekent. Hopelijk geen voer voor een anti-oranje Gele Hesjes- of gekrenkt #metoo-clubje.

Meer berichten