Column Lowie

Wonderkind

Foto: Foto:

Vorige week zag ik de ouders van Laurent Simons, een 9-jarig wonderkind, 's avonds bij Jeroen Pauw aan tafel zitten. Papa Simons zei dat zijn zoon de TU in Eindhoven verruilt voor een hoger gekwalificeerde universiteit omdat hij werd gepest in Eindhoven. Volgens vader Simons wisten we in Nederland echt talent niet op de juiste waarde te schatten en moet hier je kop eraf als je hem boven het maaiveld steekt. Terwijl hij een redelijk plausibel verhaal vertelde zei alles in me: niet doen papa! Laurent is nog maar een kind.

We kennen allemaal de verhalen van de muziekgenieën Mozart en Michael Jackson, ook twee wonderkinderen, waarachter vaders stonden die zoveel druk op ze uitoefenden dat hun zoons volledig de weg kwijtraakten. Ook in de tenniswereld is het een vaak voorkomend fenomeen. Wat te denken van Monica Seles, Andre Agassi en uit eigen land Richard Krajicek.

Laurent is zonder enige twijfel een bolleboos. Op zijn 8ste had hij zijn Gymnasiumdiploma al in zijn zak en zijn moeder noemde hem eerder al eens een mogelijke nieuwe Einstein. Hoe hoog kun je de druk op je kind opvoeren, denk ik dan.
Volgens mij moet Laurent af en toe met zijn leeftijdgenootjes ook kunnen knikkeren en verliefd worden op een meisje uit zijn klas. Op de TU Eindhoven en ook de waarschijnlijk Amerikaanse universiteit waar hij zijn studie straks voortzet zitten alleen maar studenten die tien of meer jaren ouder zijn dan hij. En we heten niet allemaal Dreetje Hazes.

Loopt het dan nooit goed af met wonderkinderen en kindsterretjes?
Ik kan er eigenlijk maar twee noemen.
Een naamgenoot van Laurent, Heintje Simons, die op zijn 9e al op nummer 1 stond in de Duitse Hitparade en daar nu nog de vruchten van plukt.
En Flipper, de tv-dolfijn die op zijn 4de internationaal doorbrak, maar na 88 succesvolle afleveringen helaas al op 21-jarige leeftijd overleed. Zegt u het maar.

Meer berichten