Piet Spooren gaf zijn nier aan Maartje van de Vorst die daarmee weer een normaal leven terugkreeg.
Piet Spooren gaf zijn nier aan Maartje van de Vorst die daarmee weer een normaal leven terugkreeg. (Foto: Ton van de Vorst)

'Ik dacht meteen: dit gaat slagen!'

Ton van de Vorst

Piet Spooren doneerde nier aan Maartje

Een lot uit de loterij is Piet Spooren voor Maartje van de Vorst. Superman zonder cape wordt hij genoemd door Wesley, de vriend van Maartje. Piet Spooren doneerde in oktober een nier aan Maartje nadat een jaar eerder een transplantatie met de nier van haar moeder mislukte. Piet wil een ander helpen, dat zit nu eenmaal in zijn aard. Zijn partner Gerry steunde Piet in het hele traject dat voorafging aan de transplantatie.

Hapert – "Wat ik doe? Wat doe ik eigenlijk niet? Ik ben iemand die altijd wel wil helpen." Piet Spooren is een sociaal bewogen mens. Hij werkt als productiemedewerker bij AO Smith in Veldhoven waar hij met zijn team van zeven collega's warmwaterketels maakt van staalplaat tot kant en klaar geteste ketel. Hij beheerst alle productiestappen in dat proces en is daarmee de steun en toeverlaat van zijn team. Buiten het werk is Piet actief in het Hapertse sociale leven. Hij is bestuurslid en begeleider in het Hapertse jeugdwerk @7. "Dat is een ontmoetingsplaats voor jongeren waar ze iets meer mogen dan thuis, waar de muziek iets harder mag en waar ze met een beamer films kunnen kijken."

Ook in het verzorgingstehuis van Oktober in Bladel werkt hij als vrijwilliger: "Mijn naam weten de meeste bewoners niet, maar ze kennen me als de man van de vogeltjes sinds ik mijn volière met vogels aan de bewoners gaf." Hij is gek met zijn honden en gek op Gerry met wie hij veertien jaar samenwoont.

Piet en Lotte

Maandag 29 oktober 2018 was een dag die het leven van Piet Spooren veranderde. Bij RTL – Late Night verscheen de 32-jarige Lotte Mertens die een jaar eerder door hersenvliesontsteking was getroffen. Ze overleefde, maar wel waren haar beide nieren uitgevallen. Dagelijks moest ze dialyseren om haar bloed schoon te krijgen. Een donornier was voor haar een levensvoorwaarde. In het programma bij Twan Huys deed ze een emotionele oproep om aan een donornier te komen. Piet en Gerry bekeken de uitzending: "We zaten thuis op de bank, we keken elkaar aan en ik zei: Dat ga ik doen, ik ga een nier doneren. Elke dag dialyseren, dat is geen leven, dat gun je niemand. Ik keek op haar facebookpagina. Daar kreeg ze zoveel reacties dat ze in no-time een donornier had. Maar ik had een besluit genomen. Mijn zus is in 2007 op 49-jarige leeftijd overleden aan kanker. Haar heb ik niet kunnen helpen, maar ik kan met één nier leven dus als ik kan helpen dan doe ik dat, desnoods anoniem. Ik ben gaan googelen om uit te zoeken waar ik me kon aanmelden."

Donor worden

Mensen die bij leven een nier doneren zijn heel dun gezaaid. Buiten familieleden zijn levende donoren uiterst schaars. En dat is jammer want nieren van levende donoren blijven het veel langer doen. Piet: "Bij het UMC in Nijmegen kreeg ik de eerste onderzoeken. Daarna ben ik overgestapt naar Maastricht omdat dat voor Gerry wat gemakkelijker te bereizen was. Bloed, urine, hartfilmpje, een buikscan, alles werd onderzocht. Ook had ik een gesprek met een psycholoog. Die wilde weten waarom ik nierdonor wilde worden, hoe ik in dat proces stond en wat ik ervan verwachtte. Het was een kort gesprek, ze konden er met de pet niet bij dat ik er zo nuchter onder was. Met de nefroloog hebben we gesproken over de risico's. Je hebt een risico van 0.03% dat je komt te overlijden op de operatietafel, de nier kan uit iemands handen glippen en op de grond vallen en dan is niemand geholpen. Maar ik wist: dit gaat gewoon goed komen. Met mensen van medisch maatschappelijk werk hebben we gesproken over de financiële aspecten. Het bedrijf wordt financieel volledig schadeloos gesteld. Mijn ziekteverzuim wordt helemaal vergoed en zelfs de kosten om vervangend personeel aan te nemen worden vergoed."

"In eerste instantie kwam ik via Facebook in contact met twee dames die een nier zochten, maar vanwege antistoffen ten gevolge van een zwangerschap hadden we geen match. Ik overwoog om in een cross-over programma te gaan. Daarbij heeft een nierpatiënt al een donor beschikbaar maar er is geen match. In het cross-over programma geef ik dan mijn nier en als die matcht en de andere donor geeft zijn nier aan iemand waarmee wel een match is. Nieren voor nieren dus."

Maartje en Diana

Het leven van Maartje van de Vorst stond ineens op zijn kop toen in april 2018 werd vastgesteld dat haar nieren nog maar voor zo'n zes procent functioneerden: "Ik kreeg kramp in mijn kuiten en in mijn handen. De dokter vertelde dat mijn bloeddruk heel hoog was en dat mijn nieren bijna niet meer werkten. Ik moest meteen stoppen met werken en driemaal per week naar de dialyse. Je hebt geen keuze, je moet wel want anders ga je dood."

Voor haar ouders, Arie en Diana was de diagnose een flinke domper. Zij aarzelden geen moment toen transplantatie ter sprake kwam als de enige manier om Maartje weer een normaal leven terug te geven. Diana bleek een geschikte donor te zijn. De transplantatie werd uitgevoerd in 2018 in Maastricht. Maartje: "Die transplantatie kwam zo snel, je beseft niet wat er allemaal staat te gebeuren en je weet amper wat het betekent om een donornier te krijgen." De transplantatie mislukte, er bleek een verstopping in de nierslagader te zitten. Acht operaties volgden om de complicaties te herstellen, maar zonder succes. Uiteindelijk werd de nier van haar moeder weer verwijderd. "Ik heb er geen verstand van, je moet maar vertrouwen op de dokters. Het gekke was dat ik op dat moment geen emotie meer had, het ergste vond ik dat ik niet wist wat mijn vooruitzicht was en opnieuw aan de dialyse moest."

Het verhaal wordt vervolgd in de Kempenaer van 1 januari.

Meer berichten