Column Lowie

Oudejaarsconference

Foto: Foto:

In mijn jeugd, toen iedereen nog lineair tv keek, was het aanbod met kerst en oud en nieuw magertjes. Eerste kerstdag had je het Billy Smart Circus en op nieuwjaarsdag met zijn allen lachen om de strapatsen van Eddie The Eagle in Garmisch Partenkirchen.

In 1954 werd Wim Kan voor het eerst gevraagd om het jaar op de radio af te sluiten met eigen liedjes en conferences. Nagenoeg iedereen luisterde destijds nog naar de radio. Wilde je het journaal zien dan ging je naar de bioscoop, waar Philip Bloemendaal met zijn karakteristieke stem voorafgaand aan de hoofdfilm het Polygoon Weekjournaal presenteerde. Pas in 1982 maakte de Oudejaarsconference vast onderdeel uit van de hoogtepunten op tv in de laatste week van het jaar.

Aan het concept is de laatste jaren weinig veranderd. Degene die hem doet geeft in een voorstelling van pakweg anderhalf uur een terugblik op het voorbije jaar in de vorm van liedjes en sketches. Seth Gaaikema was de eerste die Wim Kan opvolgde en na hem zorgde Youp van 't Hek voor het nodige leven in de brouwerij.

Als iets goede kijkcijfers scoort lopen binnen de kortste keren alle commerciële omroepen als ratten achter elkaar aan om ook een kopie in elkaar te flansen. Afgelopen jaar waren er maar liefst zes Oudejaarsconferences. Claudia de Breij, Martin Koning, Dolf Jansen, Sjaak Bral, Rob Scheepers en Jeroen van Merwijk.

Maar net als bij Marc-Marie Huijbregts die twee jaar geleden met een lacherig niemandalletje kwam dat niets te maken had met een Oudejaarsconference kon Claudia de Breij me dit jaar ook niet voor haar winnen. Een van de liedjes tijdens haar voorstelling 'Blijf je nog een jaar' had een wel heel erg 'Mag ik dan bij jou'-erig luchtje. Huilen voor haar trouwe fans, maar ergernis voor wie De Breij helemaal niks vindt.

Smaken verschillen natuurlijk, maar het blijft toch een kunstje apart, zo'n Oudejaarconference.

Meer berichten