Foto: Foto:
Column Lowie

Griepprik

De laatste keer dat ik de griep had was in oktober 2002. Dat weet ik nog omdat ik toen met een koortslip en een kop vol snot naar de tv-uitzending van de uitvaart van Prins Claus heb liggen kijken. We woonden nog in Lommel toen. Als een soort van ramptoerist lag ik thuis op de bank genesteld in een slaapzak wat te somberen met de rest van Nederland die die dag ook afscheid nam van de sympathiekere variant van Prins Bernhard.


Bijna achttien jaar lang dus geen griep meer gehad. En dat mocht iedereen weten die op een verjaardagsfeestje weer eens zat te piepen over een griepprik vanwege een naderende griepgolf. Mij niet gezien. Een griepprik was voor zeurkousen die al met een been in het graf stonden.

Totdat ik een paar weken geleden, om precies te zijn daags na kerst, van de ene op de andere dag met hoge koorts mijn bed niet meer uit kon. Ach, een weekje uitzieken en dan was het leed wel weer geleden, dacht ik bij mezelf. Maar dat pakte toch iets anders uit.
Na een dag of vijf kreeg ik er een vervelende ontsteking bij waardoor ik helemaal van de wap raakte. Ik lag te rillen en te ijlen in bed. Lies vertrouwde het niet meer waardoor er op een gegeven moment om drie uur 's nachts een arts en een verpleger naast mijn bed stonden.


Mijn bloeddruk was veel te laag en andere waardes waren maar moeilijk te meten. Na overleg met het ziekenhuis werd besloten dat ik niet opgenomen hoefde te worden. Een pak van mijn hart. Wel moest Lies in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven een olifanten-kuur halen omdat die in de Medi-automatiek in Bladel niet verkrijgbaar was.

Ik ben inmiddels weer op de been. Nog wat slapjes en een paar kilo lichter. Maar volgend jaar ga ik net als al die andere zeurkousen toch ook maar braaf een prikje halen.

Meer berichten