Foto:
Column Lowie

Een duivels dilemma

Column Lowie Seuntjens

Ondanks de verstikkende coronacrisis hoor je mij niet klagen. De tuin is inmiddels op orde, de zolder opgeruimd en ik heb nog nooit zoveel gewandeld en gefietst als de laatste weken. Goed, het geplande weekje Schotland met vrienden ging niet door. Evenmin als het etentje bij de nieuwe Italiaan en de optredens met mijn bandjes. Maar verder viel het leed wat mij betreft tot nu toe alleszins mee.


Toch ben ik blij dat het aantal plekken op de intensive care afdelingen de laatste week afneemt en versoepeling van de lockdown voor de hand lijkt te liggen. Maar omdat het virus zolang er geen vaccin voorhanden is voorlopig nog wel een tijdje rondwaart, blijft het spannend. Met name voor ondernemers, zzp-ers en mensen zonder een vast arbeidscontract.

Er zijn dan ook al gedupeerden als gevolg van de economiecrisis die zich openlijk afvragen hoelang we nog moeten doorgaan met het overbelasten van onze ic’s met oude mannen met teveel buikvet. Waar leggen we de grens. Moeten we ouderen van ver in de tachtig met een zwakke gezondheid kost wat het kost proberen in leven te houden? En gaan we bij een volgend griepvirus waar we ook niet direct een vaccin voor hebben de economie opnieuw op slot gooien?
Een duivels dilemma. De kunst is volgens mij nu om een soort van balans te vinden tussen de ziektelast en het opheffen van de lockdown.

Als je iemand voor de keus zou stellen, je baan of een van je grootouders, lijkt me de kans klein dat gekozen wordt voor de laatste optie. Maar ik weet zeker dat er ook opa’s en oma’s zijn die als ze zouden worden gevraagd, een opname op de ic en als u het al overleeft, hoe? of uw kleinkinderen komen financieel en psychisch niet in de problemen door een onafweerbare recessie, niet lang na hoeven te denken.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden