Foto:
Column Lowie

Gewoon een net salaris

Column Lowie Seuntjens

Omdat mijn dochter met haar gezin een week naar Vlieland ging vroeg ze aan Lies en mij of we zin hadden om een paar dagen door te brengen in haar huis. Omdat ik me tot nu toe, net zoals de meeste Nederlanders volgens mij, netjes aan de regeltjes van de nieuwe anderhalve-meter-samenleving heb gehouden voel ik me burgerlijk toch een beetje ongehoorzaam op weg naar Arnhem.
Maar ja, Tom de huiskater moet natuurlijk ook eten en drinken krijgen en een beetje verandering van omgeving in deze sobere coronatijd kan geen kwaad.

Terwijl we over de A50 rijden komen we langs Uden, een van de coronabrandhaarden. Er gaan stemmen op dat dat wel eens te maken zou kunnen hebben met de luchtkwaliteit in die regio. Ik kan me voorstellen dat als je daar woont, je toch wel erg nieuwsgierig bent naar de uitslag van het onderzoek dat daar naar wordt gedaan.

Onderweg zie ik regelmatig steunbetuigingen aan onze zorghelden. Ongetwijfeld doen die mensen geweldig werk, maar ik vind het allemaal een beetje theemutsig. En eerlijk gezegd heb ik een paar weken geleden ’s avonds om acht uur ook niet voor ze staan te applaudisseren. Dan kun je dat wat mij betreft evengoed doen voor de vakkenvullers in de supermarkt, de pakketbezorgers en de bouwvakkers. Die bikkelen ook gewoon door. Geef die mensen gewoon allemaal een net salaris. Daar hebben ze tenminste écht wat aan.

Net voordat we Arnhem binnenrijden hoor ik op de radio dat er weer een lichte aardbeving is geweest in Zijldijk in Groningen. Maar verder hoor je er de komende dagen volgens mij niemand meer over.
We zijn met zijn allen veel te benieuwd naar de eerstvolgende persconferentie van Rutte. Mogen de kroegen en restaurants weer deels open? Wordt er nog gevoetbald dit jaar?
Ik ga de komende week lekker wat rondsnorren op de Veluwe en ik neem wel mijn eigen thermoskannetje met koffie mee.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden