Foto:
Column Lowie

Frank en René

Column Lowie Seuntjens

Ik heb me vorige week lichtelijk geërgerd aan Frank Lammers en René Froger. Goed, in de kunst- en entertainmentwereld vallen momenteel ook harde klappen. Maar hun posts op social media hebben de sector volgens mij ook weinig goeds gedaan.

Hoewel ik Lammers eerlijk gezegd beter kan pruimen dan Froger voelden ze zich kennelijk toch allebei geroepen om te beweren dat de kunst- en entertainmentwereld buitenproportioneel wordt geraakt. Eigenlijk had het ook wel weer iets komisch. Want als er twee kunstenmakers zijn die wel een tegenvaller kunnen hebben zijn het de goeiige goedzak uit de Jumbo reclamespotjes en de zelfbenoemde Jordanese Topper.

Beide heren moeten toch ook weten dat een beetje crisis nooit kwaad kan. En gezien de omvang van hun bierbuiken lijken Lammers en Froger wel een stootje te kunnen incasseren. Ook zouden ze moeten weten dat de mooiste kunst wordt gemaakt in barre tijden. Dat was vroeger al zo, denk maar aan Vincent van Gogh. Maar ook getormenteerde zielen als Jimmi Hendrix en Kurt Cobain hebben de mooiste dingen gemaakt in hun donkerste uren.

Heb ik recht van spreken? Ik vind van wel. Ik ben er net als Lammers en Froger weliswaar net geen miljonair van geworden. Maar ik heb de afgelopen veertig jaar met mijn liedjes en geschreven stukjes altijd een goede boterham kunnen verdienen. En natuurlijk heb ook ik crises gekend.
Tot slot zou ik beide heren ter overpeinzing mee willen geven. ‘Wat is nou echte kunst?’

Nou, als je als alleenstaande moeder van vijf kinderen na de zoveelste hongersnood in de hitte van de Soedanese Sahel-woestijn moet zien te overleven met je gezin. Of als je als 85-jarige en geestelijk fitte bewoner van een verpleeghuis er mee moet leven dat je ‘s avonds niet mee mag bingoën omdat je een dag eerder in je bed hebt geplast.
Da’s pas kunst, heren. Dan heb je reden om je nood te klagen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden